اللره قرباندی حرم

اباالفضل

اباالفضل

گوزلره حیراندی حرم

اباالفضل

اباالفضل

یاتما اویان یاندی حرم 

اباالفضل

اباالفضل

سو گتیرن مشگه فدا

ُاولدی فرات و کربلا

دوشدی قولون ُقاندی حرم

اباالفضل

اباالفضل

یاتما اویان یاندی حرم 

اباالفضل

اباالفضل

گوزلره حیراندی حرم

اباالفضل

اباالفضل

جلب می کنم

فقط توجه تورا

به استعاره ی باریکی

بی پیشانی مسافران

نمی سوزد

خطوط آتشکده ای

مبهم

روی کاغذی که در آتش

زرتشت  شعله های تماشا نمی شود

ومریم نشانه های سپیدی

کاهنی ست

درابدیت صلیبی ازعیسی

گره می خورد به تاریکی نازکی

گیسوان بلند ت

بدون رویت ماه

برکوهستان

که آبشار صدایی که ازسنگ

بر گوش پروانه های کهن سال

جبروت نگاهی نمی شود

هندسه ی  این کلمات

بر جریده ی سپید

سنگی ست

بر گوری

که مرده ای دران

مشغول چیدن مروارید

بر گردن فرشته ای ابدی

 نیست

 می چرخم با جهان

 در تهی

در دهان تو می سوزد

مرگ

بر زبان حرارتی

که از جانب جنگل  می وزد

بر این آتش

خواب های تو را منتشر می کنم

روزی

که شب از گیسوان بلند تو

آویزان باشد

اگرچه پیش ازاین

مرگ از دهان تو بارید

وقتی که نام تو را تکاندم

اندام سیب های مثالی

بر تن عاشقانه ی درختان رویید

بال  تو

مجوز انتشار ندارد

کودکان

 تو را به بازی گرفته اند

گل های بومی نارس

در دست های باد

عقاب چشم های تو را

تیز می کند

تو در حروف سرد تکلم

زمستانی

و در صبوری گورستان

سنگ

مگر به اتفاق نگاهت

گل و پرنده و دریا

چه جانب زیبایی ست

پس از تمام شدن

اقلیم گریه های متبرک

و دست های اجابت

چه دانه های روشن تاریکی

بند بند انگشت های پیر شما را

در سمت تسبیح مقدس

گم کرد

تو آیه های بلند جهنم

و سوره های کوته ایمان را

مگر به کودکان یتیمت

نبخشیدی

مگر به نام تو باران

بر مزارع  فرسوده ی  دیروز نبارید

مگر تو را نتکاندند

فرشته های مقدس

برشاخه ها ی شرمیگن درختان

مگر به لرزش اندام برگ ها ی کهن تر

طبیعت رقاص ترنم تو نرقصید

و اشیای  تاریک  جهان

در معابد کهن

نام تو را بر ستون وسقف حرم ننوشت

مگر به نام  تو چشمه

از سنگ های تاریک ابدی

ترانه های روشن رویش را

در قریه ی دختران  فراموش

گل بر سر گیسوی جهان نبود

نبود؟

چرا موسیقی عزای رسمی تو

بر لب دختران قریه نمی روید؟!

چرا؟

چرا میمون ها

مارا دلقک خطاب می کنند

بی حضور زلف پریشانت

این چه جنگلی ست

خدایا ...!؟

حروف مردد باران

درگلوگاه کلمه ی کوهستان

مهارنمی شود این خروش

از تکثیر مشدد نامت

تو آیت ا لله مهیبی !!!

بلند و مرتفع

حتی این حس

با علائم تعجب آخر گزاره

تشدید می شود

به مدد همین اشکال جزیی اشک

بر صورت تمامی اشیا

استخوان ها و غضروف ها

واسکلت دست هایی که

تورا تا خدا بالا می برند

مزارع گندم

تورا می رویند

رعد

برق تورا برحنجره ی آسمان

خراش می کشد

تو آیت الله مهیبی

از دماوند بپرس

از مراسم تشییعت

برشانه های وطن

ای کاش

 سر می خورد

دنیا کنارپنجره ات

در نقطه چین باران

 بین دو صبح خیلی تند

ازحسرت چشمهای متورم

در صبح اول ای کاش

سر می خورد

این دستهای بي‌مقدار

سرما را

درجیب های لاغرآن پالتو

که مندرس می گذرد از کوچه

در صبح دوم ای کاش

وزیدنی

 که بی حوصله ی کسی درباد

از لابلای گیسوان تو می بوید

و در اشاره ی پلک های  خیابان

مدام به فکرمن است

کاش سماوری بودم

در قلقل یک صبحانه ی لذیذ

که بر خانه ات می ریخت

یا نان تازه ای

که خارج از نوبت

در دست های تو

گرمش بود

در صبح روشن دیروز